Σε κάποια φάση, είχα σκεφτεί: όλα αυτά είναι σαν από video game, γαμώτο. Όλα με τον κορονοϊό. Πολλές φορές έβγαινα να βαδίσω μέσα σε lockdown και είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε κάποιο σκηνικό, σε κάποιο παρανοϊκό παιχνίδι. Ακόμα έχω αυτή την αίσθηση. Ακόμα νομίζεις ότι πρέπει να αποφεύγεις «παγίδες» και να βρίσκεις «κόλπα» για να κινηθείς.

Και, φυσικά, είναι και οι «πόντοι», αν και εγώ μέχρι στιγμής τους αποφεύγω, και σκοπεύω να συνεχίσω έτσι.

Κάποτε, έλεγα να το γράψω αυτό: ότι η όλη φάση μού θυμίζει video game.

Τελικά, με πρόλαβαν...

Να πω ότι έχουν 100% δίκιο;

Φυσικά και έχουν 100% δίκιο.

Αλλά γιατί, ρε παιδιά, τόσο λίγες αφίσες στους δρόμους τελευταία; Αν μη τι άλλο, τώρα θα έπρεπε να διαμαρτυρόμαστε και να αντιδρούμε περισσότερο από πριν. Και όχι μόνο με αφίσες.

Ή σκοπεύουμε – ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ξυπνάει – να συνεχίσουμε να τους αφήνουμε να μας καταπιέζουν επ’άπειρον;

Το μόνο καλό που έχω παρατηρήσει είναι ότι επικρατεί μια underground επανάσταση σχετικά με όλα αυτά. Τα μαγαζιά που έχουν τη δυνατότητα να μη ζητάνε πιστοποιητικά δεν ζητάνε πιστοποιητικά. Αντιδρούν. Ίσως αυτό να συμβαίνει και σε κάποια μπαρ ή φαγάδικα, αν και δεν είμαι σίγουρος, γιατί δεν έχω ιδίαν πείρα.

Καλή η underground επανάσταση, αλλά πρέπει να γίνει και above ground.

Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Πρέπει να σπάσει η σιωπή των εμβολιασμένων.

Μέχρι πότε θα σας εκβιάζουν να παίρνετε φάρμακα;